وقتی گفتند برو سمت چیزی که آرامت می‌کند،   من راهِ دوری نرفتم…   چسبیدم به خدایی که   نه خسته می‌کند،   نه دل می‌شکند،   نه در سخت‌ترین روزها رهایم می‌کند.   آدم وقتی به خدا تکیه می‌دهد،   دیگر طوفان‌ها ترسناک نیستند؛   دل قرص است،   راه روشن است،   و… بیشتر »

  تسبیح، زمزمه‌ای است میان دلِ خاکی ما و آسمانِ بی‌کران.   وقتی نام خدا بر لب‌ها می‌نشیند، انگار گرد و غبار روزمرگی از روح کنار می‌رود. هر «سبحان‌الله» مثل قطره‌ای زلال است که بر آتش اضطراب می‌چکد و آرامش را آهسته در جان جاری می‌کند.   تسبیح فقط تکرار… بیشتر »

کسی که حسین ندارد عاقبتش به کجا می رود؟ بیشتر »

  اصیل‌ترین حس زندگی من، لحظه‌ای است که از تمامِ داشته‌هایم دل می‌کنم و به خیالی وصل می‌شوم که هیچ مرزی ندارد. درست مثل نگاه کردن به آسمان؛ شاید سهمِ چشمان من فقط چند متر باشد، اما درونم بی‌کرانگی آن را حس می‌کنم. مولانا می‌گوید: تو مپندار که این خانه… بیشتر »