گاهی زندگی شبیه جاده‌ای مه‌آلود است؛ نه ابتدايش پیداست،

نه انتهایش. قدم می‌زنی، زمین می‌خوری، بلند می‌شوی، دوباره می‌روی…

و هر بار چیزی از تو می‌شکند، اما چیزی عمیق‌تر در تو ساخته می‌شود.

سختی‌های زندگی دشمن ما نیستند؛ استادان خاموش ما هستند.

آن‌ها می‌آیند تا غرورِ بی‌پایه را بشکنند، تا صبر را به ما بیاموزند،

تا نشانمان دهند که توانایی‌هایمان بیشتر از آن چیزی است که در روزهای آرام باور داشتیم.

هیچ انسانی در ساحل آرام دریا، شناگر ماهری نشده است