می‌دونی چیه؟ گاهی آدم اون‌قدر تو شلوغیِ شهر و پشتِ این مانیتورها و کار و بار، پَس می‌افته که کلاً یادش می‌ره چطوری باید نفس بکشه. انگار یه چیزی تهِ دلت کم می‌زنه، ولی نمی‌دونی چیه.

بیا یه لحظه با هم از این سر و صدا فرار کنیم. بیا بریم اون‌طرف، جایی که بوی خاک خیسِ بعد از بارون می‌پیچه تو مشامت. جایی که صدای ریزِ جوی آب، از هر موزیکی تو این دنیا دلنشین‌تره.

دیدی اون کوه‌های سر به فلک کشیده چقدر آروم ایستادن؟ انگار دارن به آدم می‌گن: «عجله نکن، دنیا به این زودیا تموم نمی‌شه. یه ذره صبور باش، مثل ما.» یا اون درخت‌های پیرِ وسطِ باغ که با هر بار وزش باد، انگار دارن با هم پچ‌پچ می‌کنن و می‌خندن؛ اونا هم موندن و هم دیدن که چقدر آدم‌ها رفتن و اومدن، ولی طبیعت همیشه هست تا آغوشش رو باز کنه.

تو روستا، زندگی یه جور دیگه است. اینجا وقت با ساعت نیست، با بالا اومدنِ آفتاب و پایین رفتنِ ماه می‌ره. اینجا اگه یه کم بشینی لبه‌ی جاده و به سبزای دوردست نگاه کنی، انگار یه کم از اون سنگینیِ توی سینه‌ت کنده می‌شه.

پس ول کن اون همه فک و فربه! یه کم بیا به دلِ این سبزی و خلوت. بذار این بادِ خنک، اون همه خستگی رو از تنت بشوره و ببره. همین که یه نفسِ عمیق از این هوای پاک بکشی، یعنی برگشتی به زندگی…