تو همان پناهی هستی که آدم، وقتی از تمام دنیا خسته می‌شود، دلش می‌خواهد فقط به سمت تو بیاید…
جایی که دلِ بی‌قرار، آرام می‌گیرد و غم‌ها برای لحظه‌ای رنگ می‌بازند.
نمی‌دانم راز این همه آرامش در چیست،
اما می‌دانم هرکس با دل شکسته به سوی تو بیاید،
با امیدی تازه برمی‌گردد.

یا امام رضا (ع)،
پناهِ دل‌های خسته،
آرامشِ جان‌های بی‌قرار،
و امیدِ لحظه‌های ناامیدی…
دلمان را از پنجره‌ی ضریحت دور نکن. 🤍🕊️