آه، کربلا! نامی که لرزه بر اندامِ عاشقان می‌اندازد و نوایِ “لبیک یا حسین” را در سینه‌ها طنین‌انداز می‌کند.

دلتنگی زیارت امام حسین (ع)، غمی شیرین و در عین حال سوزان است؛ حسی که از تشنگیِ روح برایِ وصالِ معشوقِ کربلا حکایت دارد.

هر زائری که توفیقِ پابوسیِ آن حضرت را یافته، گنجی بی‌بدیل به دست آورده و هر آنکه هنوز در آرزوست، دلش در صحن و سرایِ او پر می‌زند.

این دلتنگی، نه فقط یک حسرت، بلکه دعوتی است به سویِ حقیقتِ عشق و آزادگی که در رگ‌هایِ تاریخ، جاری است.