در تاریکیِ غیبت، نوری از امید در دلِ مؤمنان می‌درخشد؛ انتظارِ ظهورِ امام زمان (عج). این انتظار، نه فقط یک حسرتِ بلاتکلیف،

که یک آمادگیِ پویا برایِ استقبال از منجیِ بشریت است. منتظرانِ واقعی، کسانی هستند که با تلاش در جهتِ خودسازی،

اصلاحِ جامعه، و گسترشِ عدالت، خود را برایِ درکِ دورانِ طلاییِ ظهور آماده می‌کنند. ظهورِ امام عصر (عج)، نویدبخشِ پایانِ ستم،

برقراریِ قسط و عدل در سراسرِ گیتی، و تجلیِ کاملِ دینِ مبینِ اسلام است. هر لحظه از این انتظار، فرصتی است برایِ خدمت به

آرمان‌هایِ الهی و زمینه‌سازیِ ظهورِ آن حضرت.

در هیاهویِ زندگی، گاه از یاد می‌بریم که ارزشمندترین گوهرِ ما، همان زمانی است که در پیشگاهِ معبود به نیایش می‌ایستیم.

فضیلت نماز اول وقت، حقیقتی است که در هر نمازشکنِ عارفان، طنین‌انداز است. پیامبر اکرم (ص) و ائمه‌ی اطهار (ع) بارها

بر اهمیتِ اقامه‌ی نماز در نخستین دقایقِ وقتِ آن تأکید فرموده‌اند. این عمل، نشانه‌ی خضوع، ادب در برابرِ خالق، و دوری از آفاتِ سستی

و اهمال است. نمازِ اول وقت، نه تنها عبادتی است که موجبِ تقربِ الی الله می‌شود، بلکه برکاتی بی‌شمار در دنیا و آخرت به همراه دارد

و نشانِ دل‌بستگیِ واقعی به پروردگار است.

آه، کربلا! نامی که لرزه بر اندامِ عاشقان می‌اندازد و نوایِ “لبیک یا حسین” را در سینه‌ها طنین‌انداز می‌کند.

دلتنگی زیارت امام حسین (ع)، غمی شیرین و در عین حال سوزان است؛ حسی که از تشنگیِ روح برایِ وصالِ معشوقِ کربلا حکایت دارد.

هر زائری که توفیقِ پابوسیِ آن حضرت را یافته، گنجی بی‌بدیل به دست آورده و هر آنکه هنوز در آرزوست، دلش در صحن و سرایِ او پر می‌زند.

این دلتنگی، نه فقط یک حسرت، بلکه دعوتی است به سویِ حقیقتِ عشق و آزادگی که در رگ‌هایِ تاریخ، جاری است.

وقتی گفتند برو سمت چیزی که آرامت می‌کند،  

من راهِ دوری نرفتم…  

چسبیدم به خدایی که  

نه خسته می‌کند،  

نه دل می‌شکند،  

نه در سخت‌ترین روزها رهایم می‌کند.

آدم وقتی به خدا تکیه می‌دهد،  

دیگر طوفان‌ها ترسناک نیستند؛  

دل قرص است،  

راه روشن است،  

و حتی اگر زمین بلرزد،  

آسمانِ دلش امن می‌ماند.

آرامش واقعی  

جایی‌ست که  

دل، به خدا گره می‌خورد.

✍️بتول.منصوریان