به نام خالق زیبایی
بیا تا با هم خیس شویم: یک فنجان چای داغ و گفتگویی صمیمی با صدای نمنم باران
اگه مثل من، از اون دسته آدمهایی هستید که بوی خاک بارونخورده، میتونه تمام خستگیهای جهان رو از تنتون دربیاره، پس این متن برای شما نوشته شده. الان، پشت پنجره، هوا یک جور خاصی دلبرانه است. قطرههای بارون، آروم و بیصدا به شیشه میکوبن، انگار دارن با ما حرف میزنن. بیاید لحظهای دنیای شلوغ رو رها کنیم و فقط گوش کنیم به این سمفونی آرامشبخش.
بارون فقط آب نیست؛ بارون یک معجزه است، یک مدیتیشن اجباری. هر قطرهاش، یک پیامآور است که میگه: “نفس بکش! هنوز زندگی جریان داره، حتی اگه گاهی اوقات آسمونت ابری باشه.”
متن اصلی و اوج شاعرانه
باران، قصه رهایی است. قصه آن ابر خستهای که آنقدر پُر شد، پُر از بغض و سنگینی، تا بالاخره تصمیم گرفت سبک شود. و چقدر زیباست این سبک شدن! تمام زشتیها و غبارها را با خود میشوید و میبرد. درختها، بعد از باران، سبزترند. شهر، تمیزتر است. و از همه مهمتر، روح ما، شفافتر!
سهراب سپهری چقدر قشنگ میگوید:
چترها را باید بست.
زیر باران باید رفت.
فکر را، خاطره را، زیر باران باید برد.
آره، باید چتر زندگی رو بست و به دل باران زد. باران به ما یاد میده که برای رشد کردن، باید گاهی خیس شد. باید اجازه داد سختیها و اندوهها، ما رو بشورن تا دوباره از نو جوانه بزنیم. اینجاست که میفهمیم، هر قطره باران، نه یک اشک، بلکه یک بوسه آسمانی است بر صورت خسته زمین.
پس دفعه بعد که باران آمد، به جای پناه گرفتن، کفشهای مورد علاقهتون رو بپوشید و قدم بزنید. حس کنید که چطور تمام سلولهای وجودتون از این پاکی پر میشه. باران میآید تا بگوید: “زندگی، همیشه منتظر یک شروع دوباره است.”
“ای آفتاب پشت ابرهای غم!”
ای که آسمان در فراقت چهره در چادر کشید!
ای که ستارگان، از فرط شرمِ جفای خلق، از کرانههای افق گریختند!
آن بانویی که عرش، در پرتو نور قدمش به سجده افتاد،
امروز، پشت درِ خانهاش، بر زمینِ سردِ غربت افتاد.
چه کسی باور کند که “زهره"ی آسمانِ رسالت را،
در هجومِ شبِ یغما، از قفس بیرون کشیدند؟
چه کسی باور کند که شاخهی “تین” را،
در همان مدینهای که پدرش ساخت، با تبرِ ستم دریدند؟
دستهای تو، ای فاطمه، که لالههای عطرآگینِ دعا بود،
بر درنگِ تاریخ، زخمِ تازیانههای نامردی خورد.
سینهات، ای پردهدارِ حریمِ وحی،
در دفاع از علی، نشانِ نیزهی غداران شد.
آه… که چگونه بگویم:
“مادر” را، میانِ دیوار و در، فشردند؟
و آن نالهی غمگین، که از حلقومِ ملائک برمیخاست،
در کوچههای مدینه گم شد…
اما ای فاطمه!
این اشکهای تو نبود که بر زمین ریخت؛
این دریای عدالت بود که برای همیشه در تاریخ جاری شد.
این پیکرِ نحیف تو نبود که شکست؛
این بنیانِ ظلم بود که در هم شکست.
تو رفتی…
اما هر قطره از خونِ پاکت،
خورشیدی شد در سحرگاهانِ تاریخ،
تا راه را به منکرهای حقیقت نشان دهد.
درود خدا بر تو ای فاطمه!
که شهادتت، بزرگترین قصیدهی عشق برای آزادگان جهان شد.
«لَعَنَ اللهُ قَاتِلِیکِ وَ ضَارِبیِکِ و ظَالِمِیکِ وَ غَاصِبی حَقِّکِ یا مَولاتِی یا فاطِمَةَ الزَّهراء»
سلام بر تو، ای کوثرِ بیکرانِ رسالت!
سلام بر تو، ای زهرا، که زهرِ جفا چشیدی و لب نگشودی.
تو را که “امابیها” خواندند،
امروز، دیوارِ خانهات را بر پیکرِ بیپناهَت کوبیدند.
چگونه بگویم که قناریِ باغِ نبوت،
در آتشِ حسد و کینِ جهان سوخت؟
چگونه بگویم که مهتابِ شبهای مدینه،
پشتِ ابرهای غم و ستم، برای همیشه محو شد؟
ای مادرِ پارهی تنِ رسولِ خدا!
ای که داغِ پدر، زخمِ یتیمی و تازیانهی غربت،
همه را یکجا بر جانِ نحیفت تحمیل کردند.
درود خدا بر روحِ مطهرَت، که جهان را به تابِ آمدنِ این مصیبتها آموخت.

ای آسمانِ صبر، بر این زمین ببار!
گلبرگِ یاسِ کویِ رسولِ خدا شکست.
آن شاخسارِ عصمت، که سایهاش جهان بود،
در باغِ وحی، بیرخِ یار، تنها نشست.
دردا که ماهِ مدینه، در غربتِ فراق،
بر سینهای پر از غمِ یتیمان جهان سوخت.
آتش زدند بر درِ خانهات، ای کوثرِ رحمت!
و تو، پشتِ در، برای پدر، اشکِ فراق ریخت.
شهادتت نه یک رویداد، که یک ابدیت است؛
درسِ مقاومت در برابرِ ستم، تا قیامت است.
ای فاطمه! شکوهِ سکوتِ تو، از هر فریادی بلندتر است.
سلام و درود خدا بر تو، ای الگوی جاودانِ صبر و استقامت.
شهادت حضرت فاطمه سلام الله علیها بر تمامی شیعیان تسلیت باد