ایلیا

امشب، آسمانِ انتظار، نورانی‌ترین ستاره‌ی خود را به تماشا گذاشته است؛ تولد خورشیدی که قرار است ظلمت‌های ابدی را بزداید. شب نیمه‌ی شعبان، شبی نیست که تنها به جشن و سرور بگذرد، بلکه شبی است برای تجدید میثاق با آرمان‌های بلند مهدویت؛ آرمان‌هایی چون عدالت مطلق، صلح پایدار و حکومت جهانی حق.

در این شب مبارک، جهان از عطر نرگس معطر است، رایحه‌ی امیدی که از سرداب غیبت به مشام جان می‌رسد. حضرت ولی‌عصر (ارواحنا فداه)، نه تنها امام زمان ما، که تجسم کامل اسماء الهی بر روی زمین هستند. ایشان حجت باقی خداوند هستند که قیامشان، پایان فصل آزمون‌های سخت بشر و آغاز فصل رحمت بی‌انتهای الهی خواهد بود.

ما شیعیان، در انتظار این روز بزرگ، خود را به دو بال نیازمندیم: بال اشک برای غربت طولانی غیبت، و بال عمل برای آماده‌سازی بستر ظهور. امام ما، تنها با دعا زنده نیست؛ بلکه با قلب‌هایی بیدار، با نفس‌هایی پاک، و با عزمی استوار برای مقابله با پلیدی‌ها و انحرافات، خواهان یاران واقعی است.

میلاد شما، ای آخرین ذخیره‌ی الهی، آغاز فصل جدیدی از زندگی ماست. در سایه‌ی این تولد آسمانی، عهد می‌بندیم که در مسیر تقوا و عدالت قدم برداریم و آرزو می‌کنیم که هر روز، گامی هرچند کوچک، به فرج پرشتاب شما نزدیک‌تر شویم.

تا آن روز، قلب‌هایمان را به ذکر شریفشان منور می‌داریم و می‌گوییم:

“السلام علیک یا صاحب الزمان، ادرکنی.” و با تمام وجود فریاد می‌زنیم: “اللهم عجل لولیک الفرج.”

در سپیده‌ی خونین دی‌ماه، زمین بوی غربت گرفت و آسمان، غمگین‌ترین پرواز را تماشا کرد.

سرداری از تبار عشق، از قافله‌ی مردان خدا جدا شد و به دیدار معبود شتافت؛

حاج قاسم سلیمانی، مردی که نامش با غیرت، وفا و شجاعت در تاریخ این سرزمین ماندگار است.

او نه فقط یک فرمانده بود، بلکه مکتبی از ایمان و انسانیت بود؛

روحی که از مرزهای جغرافیا عبور کرد و دل‌های آزادگان جهان را به هم پیوند زد.

زندگی‌اش، فصل روشن مجاهدت، و مرگش، چراغ راه نسل‌ها شد.

سلیمانی، مرد میدان‌های سخت، همان که در لبخند آرامش، طوفان اراده نهفته بود؛

همان که آرام سخن می‌گفت اما عملش لرزه بر اندام ظلم می‌انداخت.

او رفت، اما ردّ گام‌هایش روی خاک خاورمیانه هنوز روشن است؛

و صدای قدم‌هایش در قلب کودکان فلسطین، سوریه، و ایران تا همیشه می‌پیچد.

اکنون، آسمان یک ستاره کم دارد، اما زمین هزاران دلاور یافته است

که با یاد او، راه مقاومت را ادامه می‌دهند.

ای سردار دل‌ها! پروازت را تبریک می‌گوییم، هرچند دل‌ها از فراق تو در التهاب‌اند…

شهادتت، نه پایان راه، بلکه آغاز بیداری است.

یاد و نامت جاودان، و راهت همچون خورشید، روشنی‌بخش دل‌های آزادگان باد.

در سپیده‌دم نیمه‌ی ماه رجب، آسمان مکه شاهد رخدادی شد که تا ابد، تاریخ را روشن ساخت.

کعبه، خانه‌ی خدا، آغوش خود را گشود تا مولودی پاک و بی‌همتا از دامان طهارت پای به جهان نهد. نوزادی که پیش از تولد، دعوت الهی را لبیک گفته بود؛ نوری که پرتو معرفت و عدالت را در زمین پاشید.

او، علی است؛ ترجمان آیه‌ی ولایت، یار وفادار پیامبر (ص)، صدای عدالت در گوش تاریخ.

در وجودش، دانش با شجاعت درآمیخته است و مهربانی با قاطعیت جلوه‌گر می‌شود.

او که در محراب عبادت، دل از دنیا می‌کند، و در میدان نبرد، جهان را از ظلم می‌رهاند.

ولادتش نه فقط میلاد یک انسان، که آغاز فصلی نو از حقیقت و انسانیت بود.

در روز میلادش، فرشتگان بر زمین فرود آمدند و نغمه‌ی عشق خواندند:

«سلام بر مولود کعبه، سلام بر مظهر عدل الهی، سلام بر امیر مؤمنان».

بر همه‌ی عاشقان راه حق، این ولادت خجسته و نورانی مبارک باد.

به نام خالق زیبایی

غنچه‌ی صبر شکوفا شود از نور یقین

صبح امید رساند به دلِ شب‌زده‌ها

گاهی زندگی، مثل زمستانی طولانی می‌شود…

روزها پشت هم می‌آیند و می‌روند، بی‌هیچ نشانه‌ای از بهار.

دلت می‌گیرد، از انتظار، از سکوت، از بی‌خبری.

اما درست همین‌جاست که خدا آرام در گوش دلت زمزمه می‌کند:

“صبور باش، هنوز داستان تو تمام نشده…”

صبر یعنی باور داشته باشی که زیر تمام این برف‌ها،

دانه‌ای از امید در خاک دل تو پنهان شده،

و روزی، روزی حتماً، جوانه خواهد زد.

صبر، تمرین دیدنِ رحمت خدا در دل سختی‌هاست.

یعنی بدانی پشت هر تأخیر، یک تدبیرِ لطیف نهفته است.

یکی از بزرگان گفته بود:

«الصبرُ مفتاحُ الفرجِ»

صبر، کلید گشایش است.
و چه درست؛ هر که صبر کرد، گشایشی دید،

چون خدا، دیر نمی‌دهد؛ بلکه به وقتِ بهتر می‌دهد.

پس اگر امشب دل‌ت از سنگینیِ دنیا گرفته،

یادت باشد: هر غمی، زمانش را دارد.

شب می‌رود، صبح می‌رسد؛

و آن‌وقت، لبخند خدا را روی دلت حس خواهی کرد.