ایلیا

امشب، آسمانِ انتظار، نورانی‌ترین ستاره‌ی خود را به تماشا گذاشته است؛ تولد خورشیدی که قرار است ظلمت‌های ابدی را بزداید. شب نیمه‌ی شعبان، شبی نیست که تنها به جشن و سرور بگذرد، بلکه شبی است برای تجدید میثاق با آرمان‌های بلند مهدویت؛ آرمان‌هایی چون عدالت مطلق، صلح پایدار و حکومت جهانی حق.

در این شب مبارک، جهان از عطر نرگس معطر است، رایحه‌ی امیدی که از سرداب غیبت به مشام جان می‌رسد. حضرت ولی‌عصر (ارواحنا فداه)، نه تنها امام زمان ما، که تجسم کامل اسماء الهی بر روی زمین هستند. ایشان حجت باقی خداوند هستند که قیامشان، پایان فصل آزمون‌های سخت بشر و آغاز فصل رحمت بی‌انتهای الهی خواهد بود.

ما شیعیان، در انتظار این روز بزرگ، خود را به دو بال نیازمندیم: بال اشک برای غربت طولانی غیبت، و بال عمل برای آماده‌سازی بستر ظهور. امام ما، تنها با دعا زنده نیست؛ بلکه با قلب‌هایی بیدار، با نفس‌هایی پاک، و با عزمی استوار برای مقابله با پلیدی‌ها و انحرافات، خواهان یاران واقعی است.

میلاد شما، ای آخرین ذخیره‌ی الهی، آغاز فصل جدیدی از زندگی ماست. در سایه‌ی این تولد آسمانی، عهد می‌بندیم که در مسیر تقوا و عدالت قدم برداریم و آرزو می‌کنیم که هر روز، گامی هرچند کوچک، به فرج پرشتاب شما نزدیک‌تر شویم.

تا آن روز، قلب‌هایمان را به ذکر شریفشان منور می‌داریم و می‌گوییم:

“السلام علیک یا صاحب الزمان، ادرکنی.” و با تمام وجود فریاد می‌زنیم: “اللهم عجل لولیک الفرج.”