ایلیا

در سپیده‌ی خونین دی‌ماه، زمین بوی غربت گرفت و آسمان، غمگین‌ترین پرواز را تماشا کرد.

سرداری از تبار عشق، از قافله‌ی مردان خدا جدا شد و به دیدار معبود شتافت؛

حاج قاسم سلیمانی، مردی که نامش با غیرت، وفا و شجاعت در تاریخ این سرزمین ماندگار است.

او نه فقط یک فرمانده بود، بلکه مکتبی از ایمان و انسانیت بود؛

روحی که از مرزهای جغرافیا عبور کرد و دل‌های آزادگان جهان را به هم پیوند زد.

زندگی‌اش، فصل روشن مجاهدت، و مرگش، چراغ راه نسل‌ها شد.

سلیمانی، مرد میدان‌های سخت، همان که در لبخند آرامش، طوفان اراده نهفته بود؛

همان که آرام سخن می‌گفت اما عملش لرزه بر اندام ظلم می‌انداخت.

او رفت، اما ردّ گام‌هایش روی خاک خاورمیانه هنوز روشن است؛

و صدای قدم‌هایش در قلب کودکان فلسطین، سوریه، و ایران تا همیشه می‌پیچد.

اکنون، آسمان یک ستاره کم دارد، اما زمین هزاران دلاور یافته است

که با یاد او، راه مقاومت را ادامه می‌دهند.

ای سردار دل‌ها! پروازت را تبریک می‌گوییم، هرچند دل‌ها از فراق تو در التهاب‌اند…

شهادتت، نه پایان راه، بلکه آغاز بیداری است.

یاد و نامت جاودان، و راهت همچون خورشید، روشنی‌بخش دل‌های آزادگان باد.

در سپیده‌دم نیمه‌ی ماه رجب، آسمان مکه شاهد رخدادی شد که تا ابد، تاریخ را روشن ساخت.

کعبه، خانه‌ی خدا، آغوش خود را گشود تا مولودی پاک و بی‌همتا از دامان طهارت پای به جهان نهد. نوزادی که پیش از تولد، دعوت الهی را لبیک گفته بود؛ نوری که پرتو معرفت و عدالت را در زمین پاشید.

او، علی است؛ ترجمان آیه‌ی ولایت، یار وفادار پیامبر (ص)، صدای عدالت در گوش تاریخ.

در وجودش، دانش با شجاعت درآمیخته است و مهربانی با قاطعیت جلوه‌گر می‌شود.

او که در محراب عبادت، دل از دنیا می‌کند، و در میدان نبرد، جهان را از ظلم می‌رهاند.

ولادتش نه فقط میلاد یک انسان، که آغاز فصلی نو از حقیقت و انسانیت بود.

در روز میلادش، فرشتگان بر زمین فرود آمدند و نغمه‌ی عشق خواندند:

«سلام بر مولود کعبه، سلام بر مظهر عدل الهی، سلام بر امیر مؤمنان».

بر همه‌ی عاشقان راه حق، این ولادت خجسته و نورانی مبارک باد.

به نام خالق زیبایی

غنچه‌ی صبر شکوفا شود از نور یقین

صبح امید رساند به دلِ شب‌زده‌ها

گاهی زندگی، مثل زمستانی طولانی می‌شود…

روزها پشت هم می‌آیند و می‌روند، بی‌هیچ نشانه‌ای از بهار.

دلت می‌گیرد، از انتظار، از سکوت، از بی‌خبری.

اما درست همین‌جاست که خدا آرام در گوش دلت زمزمه می‌کند:

“صبور باش، هنوز داستان تو تمام نشده…”

صبر یعنی باور داشته باشی که زیر تمام این برف‌ها،

دانه‌ای از امید در خاک دل تو پنهان شده،

و روزی، روزی حتماً، جوانه خواهد زد.

صبر، تمرین دیدنِ رحمت خدا در دل سختی‌هاست.

یعنی بدانی پشت هر تأخیر، یک تدبیرِ لطیف نهفته است.

یکی از بزرگان گفته بود:

«الصبرُ مفتاحُ الفرجِ»

صبر، کلید گشایش است.
و چه درست؛ هر که صبر کرد، گشایشی دید،

چون خدا، دیر نمی‌دهد؛ بلکه به وقتِ بهتر می‌دهد.

پس اگر امشب دل‌ت از سنگینیِ دنیا گرفته،

یادت باشد: هر غمی، زمانش را دارد.

شب می‌رود، صبح می‌رسد؛

و آن‌وقت، لبخند خدا را روی دلت حس خواهی کرد.

برف و حرم، زیباترین روایت دلتنگی: وقتی مشهد، لباس سپید می‌پوشد و آغوش امام رضا (ع) گرم‌تر می‌شود!

سلام به همه شما زائران و دلتنگ‌های حرم! اگه تا حالا شانس اینو نداشتید که مشهد رو زیر بارش برف ببینید، باید بگم یکی از عاشقانه‌ترین مناظر دنیا رو از دست دادید. تصور کنید: هوا سرد، سکوت سنگین زمستون روی شهر نشسته، ولی قلب شما انگار کنار یک بخاری بزرگ و گرم نشسته. می‌دونید چرا؟ چون مشهدالرضا یک شهر نیست؛ یک کانون گرمه، حتی تو سردترین روزهای سال.

وقتی اولین دونه‌های برف آروم‌آروم شروع می‌کنن به باریدن و روی کاشی‌های صحن انقلاب می‌شینن، انگار همه چیز به احترام امام هشتم (ع) ساکت می‌شه. برف، یک جورهایی شبیه به ذات حرمه؛ پاک، سفید و پر از آرامش.

اوج ادبی (وصف حرم زیر برف)
برف که می‌آد، گویی طبیعت هم لباس احرام بر تن می‌کنه. سفیدی مطلق برف، انعکاسی از طهارت و پاکی وجودی است که سال‌هاست در این نقطه از خراسان آغوشش رو به روی خستگان باز کرده. دانه‌های برف، فرستادگان آسمانند که می‌آیند تا غبار دل‌های ما رو بشویند. زیر این حجم از سپیدی، گنبد طلایی امام رضا (ع) درخشش عجیبی پیدا می‌کنه. یک تضاد زیبا: طلای گرم و برف سرد. این تضاد، نمادی از حضور امام است که در اوج زمستان‌های زندگی، گرمای امید رو به دل ما می‌بخشه.

چه کسی جز ضامن آهو می‌تونه در این سرما، به قلب ما این‌قدر آرامش هدیه بده؟

مولانا چه زیبا حال و هوای زیارت رو وصف کرده که کاملاً با این حس و حال زمستونی سازگاره:

گفتم ای جان جهان، تا جهان بود، تو بودی.

من نبودم که جهان جز به تو پیدا نشود.

سایه‌ای بودم و خورشید جهان، جلوه‌ی تو.

این همه جلوه‌ی رخسار، تو را یار شود.
نتیجه‌گیری و پیام معنوی
در نهایت، برف مشهد فقط یک اتفاق طبیعی نیست؛ یک نشانه است. نشانه‌ای که می‌گه: حتی اگه زندگی‌ات مثل یک زمستان سخت و پر از سرما شد، همیشه یک پناهگاه گرم هست که می‌تونی بهش تکیه کنی. یک پنجره فولاد هست که گره‌های یخ‌بسته رو باز می‌کنه.

کافیه سرت رو بالا بگیری، سپیدی برف رو ببینی و زمزمه کنی: «سلام ای غریب الغربا!»؛ شک نکن، گرمای جواب سلامش، تمام تنت رو پر می‌کنه.