ایلیا

ای هشتمین ستاره‌ی آسمان امامت، ای غریب طوس، امام رضا (علیه السلام)!

تو آمدی و خراسان، از آن روز تا ابد، به نور حضورت متبرک شد. ای تجلی رأفت الهی، نام تو خود شفابخش دل‌های خسته و پناه بی‌کسان است. در غربتِ سرزمین غریب، چونان خورشیدی تابان درخشیدی، که هر چه تابان‌تر بودی، سایه‌ی غربت نیز سنگین‌تر می‌نمود.

ای سلطان سریر ملک یقین! در نگاه تو، حکمت موج می‌زند و در کلامت، معارف ناب الهی جاری است. تو وارث علم پدران بزرگوارت هستی؛ علومی که کویر خشکِ جهل را سیراب می‌کرد. زائران تو، از هر سو، با کوله‌باری از درد و امید، به حرم تو پناه می‌آورند. هر سلامی که از اعماق جان برمی‌خیزد، نه فقط کلامی بر زبان، که دردی است که با نجوای “یا ضامن آهو” به استشفاع می‌نشیند.

در ساحت مقدست، فقر و غنا، عالم و جاهل، همه برابرند؛ همه در انتظار نگاهی از آن چشمان پر مهر که فرمودی: «هر که مرا در طوس زیارت کند، چنان باشد که خدا را زیارت کرده باشد.» این وعده‌ای است که بار سنگین غربت را سبک‌تر می‌سازد و بر خاک توس، عطر بهشت می‌پراکند.

ای ضامن آهو! ای مظهر حُسن خلق و مدارا! در سایه‌ی گنبد طلایی‌ات، آرامشی است که در هیچ کجای جهان یافت نمی‌شود. یاد تو، یاد شفاعت است؛ یاد کرامت است؛ یاد دلی است که هرگز از یاد بندگانش غافل نمی‌ماند.

سلام بر تو، ای مسافر عشق، ای تجلی محبت.