ایلیا

در سپیده‌ی خونین دی‌ماه، زمین بوی غربت گرفت و آسمان، غمگین‌ترین پرواز را تماشا کرد.

سرداری از تبار عشق، از قافله‌ی مردان خدا جدا شد و به دیدار معبود شتافت؛

حاج قاسم سلیمانی، مردی که نامش با غیرت، وفا و شجاعت در تاریخ این سرزمین ماندگار است.

او نه فقط یک فرمانده بود، بلکه مکتبی از ایمان و انسانیت بود؛

روحی که از مرزهای جغرافیا عبور کرد و دل‌های آزادگان جهان را به هم پیوند زد.

زندگی‌اش، فصل روشن مجاهدت، و مرگش، چراغ راه نسل‌ها شد.

سلیمانی، مرد میدان‌های سخت، همان که در لبخند آرامش، طوفان اراده نهفته بود؛

همان که آرام سخن می‌گفت اما عملش لرزه بر اندام ظلم می‌انداخت.

او رفت، اما ردّ گام‌هایش روی خاک خاورمیانه هنوز روشن است؛

و صدای قدم‌هایش در قلب کودکان فلسطین، سوریه، و ایران تا همیشه می‌پیچد.

اکنون، آسمان یک ستاره کم دارد، اما زمین هزاران دلاور یافته است

که با یاد او، راه مقاومت را ادامه می‌دهند.

ای سردار دل‌ها! پروازت را تبریک می‌گوییم، هرچند دل‌ها از فراق تو در التهاب‌اند…

شهادتت، نه پایان راه، بلکه آغاز بیداری است.

یاد و نامت جاودان، و راهت همچون خورشید، روشنی‌بخش دل‌های آزادگان باد.

حاج‌ قاسم :

شهادت به معنای‌ خسارت و به معنای‌ هلاکت‌ یک تصور انحرافی‌ است 

شهادت به معنای‌ جاوید‌ بودن و پاینده‌ بودن است 

————————————————————————🖤🥀