
وقتی گفتند برو سمت چیزی که آرامت میکند،
من راهِ دوری نرفتم…
چسبیدم به خدایی که
نه خسته میکند،
نه دل میشکند،
نه در سختترین روزها رهایم میکند.
آدم وقتی به خدا تکیه میدهد،
دیگر طوفانها ترسناک نیستند؛
دل قرص است،
راه روشن است،
و حتی اگر زمین بلرزد،
آسمانِ دلش امن میماند.
آرامش واقعی
جاییست که
دل، به خدا گره میخورد.
✍️بتول.منصوریان

تسبیح، زمزمهای است میان دلِ خاکی ما و آسمانِ بیکران.
وقتی نام خدا بر لبها مینشیند، انگار گرد و غبار روزمرگی از روح کنار میرود. هر «سبحانالله» مثل قطرهای زلال است که بر آتش اضطراب میچکد و آرامش را آهسته در جان جاری میکند.
تسبیح فقط تکرار واژهها نیست؛ سفرِ کوتاهیست از شلوغی دنیا به سکوتِ درون. لحظهای که دانههای تسبیح میان انگشتان میچرخند، دل هم نرمتر میشود. انگار هر دانه، گرهای از نگرانیها را باز میکند و یادمان میآورد که در این جهان تنها نیستیم.
چه زیباست وقتی در میان سختیها، به جای شکایت، لب به ذکر باز میکنیم. آنوقت سنگینی غم سبکتر میشود و امید، آرام و بیصدا در قلب جوانه میزند. تسبیح یعنی دیدنِ زیباییها حتی در دلِ تاریکی؛ یعنی باور داشتن به نوری که همیشه هست، حتی اگر ما گاهی از آن غافل شویم.
در تکرار نام او، دل قوت میگیرد؛
و در هر ذکر، روح قد میکشد.
کسی که حسین ندارد
عاقبتش به کجا می رود؟
اصیلترین حس زندگی من، لحظهای است که از تمامِ داشتههایم دل میکنم و به خیالی وصل میشوم
که هیچ مرزی ندارد. درست مثل نگاه کردن به آسمان؛ شاید سهمِ چشمان من فقط چند متر باشد،
اما درونم بیکرانگی آن را حس میکنم. مولانا میگوید: تو مپندار که این خانه همین بیرون است
در درون شو، که جهان است و دگر هیچ مگو..
معلم روزهای آبی