تسبیح، زمزمه‌ای است میان دلِ خاکی ما و آسمانِ بی‌کران.  

وقتی نام خدا بر لب‌ها می‌نشیند، انگار گرد و غبار روزمرگی از روح کنار می‌رود. هر «سبحان‌الله» مثل قطره‌ای زلال است که بر آتش اضطراب می‌چکد و آرامش را آهسته در جان جاری می‌کند.

تسبیح فقط تکرار واژه‌ها نیست؛ سفرِ کوتاهی‌ست از شلوغی دنیا به سکوتِ درون. لحظه‌ای که دانه‌های تسبیح میان انگشتان می‌چرخند، دل هم نرم‌تر می‌شود. انگار هر دانه، گره‌ای از نگرانی‌ها را باز می‌کند و یادمان می‌آورد که در این جهان تنها نیستیم.

چه زیباست وقتی در میان سختی‌ها، به جای شکایت، لب به ذکر باز می‌کنیم. آن‌وقت سنگینی غم سبک‌تر می‌شود و امید، آرام و بی‌صدا در قلب جوانه می‌زند. تسبیح یعنی دیدنِ زیبایی‌ها حتی در دلِ تاریکی؛ یعنی باور داشتن به نوری که همیشه هست، حتی اگر ما گاهی از آن غافل شویم.

در تکرار نام او، دل قوت می‌گیرد؛  

و در هر ذکر، روح قد می‌کشد.

کسی که حسین ندارد
عاقبتش به کجا می رود؟

اصیل‌ترین حس زندگی من، لحظه‌ای است که از تمامِ داشته‌هایم دل می‌کنم و به خیالی وصل می‌شوم

که هیچ مرزی ندارد. درست مثل نگاه کردن به آسمان؛ شاید سهمِ چشمان من فقط چند متر باشد،

اما درونم بی‌کرانگی آن را حس می‌کنم. مولانا می‌گوید: تو مپندار که این خانه همین بیرون است 

در درون شو، که جهان است و دگر هیچ مگو..

معلم روزهای آبی

گاهی زندگی شبیه جاده‌ای مه‌آلود است؛ نه ابتدايش پیداست،

نه انتهایش. قدم می‌زنی، زمین می‌خوری، بلند می‌شوی، دوباره می‌روی…

و هر بار چیزی از تو می‌شکند، اما چیزی عمیق‌تر در تو ساخته می‌شود.

سختی‌های زندگی دشمن ما نیستند؛ استادان خاموش ما هستند.

آن‌ها می‌آیند تا غرورِ بی‌پایه را بشکنند، تا صبر را به ما بیاموزند،

تا نشانمان دهند که توانایی‌هایمان بیشتر از آن چیزی است که در روزهای آرام باور داشتیم.

هیچ انسانی در ساحل آرام دریا، شناگر ماهری نشده است